การคำนวณกระแสลัดวงจรสำหรับ MCB: สูตร, กระแสลัดวงจรในสายไฟ และพิกัด kA ของเบรกเกอร์

ในการคำนวณกระแสลัดวงจร ให้หารแรงดันไฟฟ้าของระบบด้วยค่าอิมพีแดนซ์รวมจากแหล่งจ่ายไปยังจุดที่เกิดฟอลต์

กระแสลัดวงจร (Isc) = แรงดันไฟฟ้า (V) ÷ อิมพีแดนซ์รวม (Ztotal)

สำหรับการเลือก MCB ค่ากระแสลัดวงจรที่คำนวณได้ ณ จุดติดตั้งต้องต่ำกว่าค่าพิกัดการตัดกระแสลัดวงจร (Breaking Capacity) ของ MCB เช่น 6 kA, 10 kA หรือค่าอื่นๆ ที่ระบุไว้บนอุปกรณ์ โดยพิกัดกระแส (Amp rating) ของเบรกเกอร์จะทำหน้าที่ป้องกันการใช้กระแสเกิน ส่วนพิกัดการตัดกระแสลัดวงจร (kA) จะทำหน้าที่ป้องกันความเสียหายจากการตัดกระแสฟอลต์.

ในการติดตั้งจริง สิ่งสำคัญไม่ได้มีเพียงแค่สูตรเท่านั้น คุณต้องทราบระดับกระแสฟอลต์ของหม้อแปลงหรือแหล่งจ่าย, อิมพีแดนซ์ของสายไฟ, ความยาวสายไฟ, ระบบสายดิน, ตำแหน่งที่เกิดฟอลต์ และต้องทราบว่าคุณกำลังคำนวณกระแสฟอลต์สูงสุดหรือต่ำสุด.

คู่มือนี้จัดทำขึ้นสำหรับการเลือกใช้ MCB และตู้แผงสวิตช์ไฟฟ้าแรงดันต่ำ เหมาะสำหรับการตรวจสอบทางวิศวกรรมเบื้องต้น การทบทวนโดยผู้ประกอบตู้ไฟ และการให้ความรู้แก่ผู้จัดซื้อ สำหรับเครือข่ายสาธารณูปโภค, โรงพยาบาล, ศูนย์ข้อมูล, ระบบเครื่องกำเนิดไฟฟ้า, การศึกษาเรื่องอาร์กแฟลช (Arc-flash) หรือโรงงานอุตสาหกรรมที่มีแหล่งจ่ายหลายแหล่ง ควรใช้บริการวิศวกรไฟฟ้าที่มีคุณสมบัติเหมาะสมและใช้ซอฟต์แวร์คำนวณที่ได้รับการยอมรับ.

คำตอบโดยย่อ: สูตรคำนวณกระแสลัดวงจร

สูตรพื้นฐานของกระแสไฟฟ้าลัดวงจรคือ:

กระแสไฟฟ้าลัดวงจร (Isc) = แรงดันไฟฟ้า (V) ÷ อิมพีแดนซ์ (Z)

ที่ไหน:

• (Isc) = กระแสไฟฟ้าลัดวงจรที่คาดการณ์ไว้ มีหน่วยเป็นแอมแปร์
• (V) = แรงดันไฟฟ้าของระบบ ณ จุดที่เกิดฟอลต์
• (Z) = อิมพีแดนซ์รวมของแหล่งจ่ายและวงจรจนถึงจุดที่เกิดฟอลต์ มีหน่วยเป็นโอห์ม

สำหรับการเกิดฟอลต์แบบสามเฟสโดยใช้แรงดันไฟฟ้าระหว่างสาย (Line-to-line voltage):

กระแสไฟฟ้าลัดวงจรสามเฟส: Isc(3φ) = VLL ÷ (√3 × Zphase)

สำหรับการเกิดฟอลต์แบบเฟสเดียวกับนิวทรัล (Line-to-neutral fault):

กระแสลัดวงจรเฟสเดียว: Isc(1φ) = VLN ÷ Zloop

หากคุณใช้ค่าแรงดันไฟฟ้า RMS และค่าอิมพีแดนซ์ RMS ผลลัพธ์ที่คำนวณได้จะเป็นกระแสลัดวงจร RMS แบบสมมาตรอยู่แล้ว ห้ามนำไปคูณด้วย 0.707 อีก.

---

สรุปการคำนวณกระแสลัดวงจร

สถานการณ์	สูตรหรือวิธีการ	สิ่งที่ตรวจสอบ
วิธีอิมพีแดนซ์พื้นฐาน	(Isc = V ÷ Z)	การประเมินอย่างรวดเร็วเมื่อทราบค่าอิมพีแดนซ์รวม
กระแสลัดวงจรสามเฟส	(Isc(3φ) = VLL ÷ (√3 × Zphase))	กระแสลัดวงจรสามเฟสสูงสุดที่คาดว่าจะเกิดขึ้น
กระแสลัดวงจรเฟสเดียว	(Isc(1φ) = VLN ÷ Zloop)	กระแสลัดวงจรระหว่างสายไลน์กับนิวทรัล หรือสายไลน์กับสายดิน
กระแสลัดวงจรที่ขั้วหม้อแปลง	(Isc = IFL × 100 ÷ Z%)	กระแสลัดวงจรที่จุดใกล้ขดลวดทุติยภูมิของหม้อแปลง
กระแสลัดวงจรที่ปลายสาย	กระแสลัดวงจรจากแหล่งจ่ายรวมกับค่าอิมพีแดนซ์ของสายเคเบิล	การตรวจสอบกระแสลัดวงจรต่ำสุดและเวลาในการตัดวงจร
พิกัดการทนกระแสลัดวงจร (kA) ของเบรกเกอร์	การเปรียบเทียบค่า PSCC กับค่า Icn, Icu, Ics หรือพิกัดการตัดกระแสลัดวงจร	ความสามารถของอุปกรณ์ในการตัดกระแสลัดวงจรได้อย่างปลอดภัย

---

กระแสลัดวงจรเทียบกับพิกัดการตัดกระแสลัดวงจรของ MCB

MCB มีค่าพิกัดสองประเภทที่มักเกิดความสับสน:

การจัดอันดับ	ความหมาย	ตัวอย่าง
พิกัดกระแสแอมป์	พิกัดกระแสต่อเนื่องสำหรับการป้องกันการใช้กระแสเกิน (Overload)	6 A, 10 A, 16 A, 20 A, 32 A
ทำลายคืน	ค่ากระแสลัดวงจรสูงสุดที่ MCB สามารถตัดวงจรได้อย่างปลอดภัยตามมาตรฐานผลิตภัณฑ์	3 kA, 4.5 kA, 6 kA, 10 kA

หากค่ากระแสลัดวงจรที่คำนวณได้ ณ ตำแหน่งติดตั้ง MCB คือ 7 kA การใช้ MCB ขนาด 6 kA จะไม่เหมาะสม คุณจำเป็นต้องใช้ MCB หรืออุปกรณ์ป้องกันที่มีค่าพิกัดการตัดกระแสลัดวงจร (Breaking Capacity) ที่รองรับกระแสฟอลต์ที่เกิดขึ้นจริงได้ และเป็นไปตามกฎระเบียบหรือมาตรฐานท้องถิ่นที่เกี่ยวข้อง.

สำหรับพิกัดกระแสแอมป์ทั่วไปของ MCB โปรดดูที่ VIOX คู่มือขนาดมาตรฐานของ MCB. สำหรับพฤติกรรมของเส้นกราฟการทริป (Trip curve) โปรดดูที่ VIOX คู่มือเส้นกราฟการทริป (Trip curve).

Icn, Icu และ Ics: คุณกำลังเปรียบเทียบค่าพิกัดกระแสลัดวงจร (kA) ตัวไหนอยู่?

เครื่องหมายที่ใช้สำหรับค่าความสามารถในการตัดกระแสลัดวงจรขึ้นอยู่กับมาตรฐานของเบรกเกอร์และตลาดที่ใช้งาน.

เครื่องหมาย	บริบททั่วไป	ความหมาย
Icn	มาตรฐาน IEC 60898-1 สำหรับ MCB ที่ใช้ในที่อยู่อาศัยและงานติดตั้งที่คล้ายคลึงกัน	ค่าพิกัดกระแสลัดวงจรที่ใช้สำหรับ MCB มาตรฐานทั่วไปหลายรุ่น
Icu	มาตรฐาน IEC 60947-2 สำหรับเซอร์กิตเบรกเกอร์ในงานอุตสาหกรรม	พิกัดกระแสลัดวงจรสูงสุด (Ultimate short-circuit breaking capacity)
Ics	มาตรฐาน IEC 60947-2 สำหรับเซอร์กิตเบรกเกอร์ในงานอุตสาหกรรม	ค่าความสามารถในการตัดกระแสลัดวงจรขณะใช้งาน (Service short-circuit breaking capacity) ซึ่งมักแสดงเป็นเปอร์เซ็นต์ของค่า Icu
ค่า AIC / พิกัดการตัดกระแสลัดวงจร (Interrupting rating)	บริบทของอเมริกาเหนือ	พิกัดการตัดกระแสลัดวงจร (Ampere interrupting capacity) ตามข้อกำหนดของ UL/NEC ที่เกี่ยวข้อง

เมื่อคำถามคือ “การคำนวณพิกัด kA ของเซอร์กิตเบรกเกอร์” คำตอบในทางปฏิบัติคือ: ให้คำนวณหากระแสลัดวงจรที่คาดว่าจะเกิดขึ้น (Prospective short-circuit current) ณ จุดติดตั้ง จากนั้นจึงเลือกอุปกรณ์ป้องกันที่มีพิกัดการตัดกระแสลัดวงจรไม่ต่ำกว่าค่าดังกล่าวตามมาตรฐานที่เกี่ยวข้อง.

มุมมองจากผู้ผลิต: เหตุใดพิกัด kA จึงไม่ใช่แค่ฉลาก

ในมุมมองของผู้ผลิตและผู้ประกอบตู้สวิตช์บอร์ด เครื่องหมาย kA บน MCB คือผลลัพธ์จากระบบการตัดกระแสไฟฟ้าทั้งหมด ไม่ใช่เพียงแค่การพิมพ์ตัวเลขลงไป วัสดุหน้าสัมผัส แรงกดหน้าสัมผัส รูปทรงของแผ่นนำอาร์ค การออกแบบห้องดับอาร์ค ความเร็วของกลไกการทำงาน การเพิ่มขึ้นของอุณหภูมิที่ขั้วต่อ และวัสดุของตัวถัง ล้วนมีผลต่อความสามารถของอุปกรณ์ในการตัดกระแสลัดวงจรจริงโดยไม่เกิดความเสียหายที่ยอมรับไม่ได้.

สำหรับผู้ซื้อ บทเรียนในทางปฏิบัติคือ: อย่าเปรียบเทียบ MCB สองรุ่นโดยดูเพียงแค่พิกัดกระแส (Amp rating) และราคาเท่านั้น เมื่อกระแสลัดวงจรที่อาจเกิดขึ้นมีค่าใกล้เคียง 6 kA, 10 kA หรือสูงกว่า ให้ขอเอกสารข้อมูลผลิตภัณฑ์ (Datasheet) มาตรฐานผลิตภัณฑ์ เครื่องหมายแสดงค่าความสามารถในการตัดกระแส และเอกสารการทดสอบสำหรับรุ่นที่นำเสนอโดยเฉพาะ สิ่งนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งสำหรับตู้ OEM ตู้จ่ายไฟสำหรับส่งออก และการติดตั้งใกล้หม้อแปลงไฟฟ้า ซึ่งกระแสลัดวงจรที่คาดว่าจะเกิดขึ้นอาจสูงกว่าที่คาดการณ์ไว้มาก.

---

ข้อมูลที่จำเป็นก่อนการคำนวณ

ก่อนทำการคำนวณกระแสลัดวงจร ให้รวบรวมข้อมูลดังต่อไปนี้.

ข้อมูล	ทำไมมันจึงสำคัญ
แรงดันไฟฟ้าที่จ่าย	กำหนดแรงดันไฟฟ้าที่ขับเคลื่อนกระแสลัดวงจร
ค่า kVA และค่าอิมพีแดนซ์ของหม้อแปลงไฟฟ้า	ค่าอิมพีแดนซ์หลักของแหล่งจ่ายในระบบแรงดันต่ำ
ค่ากระแสลัดวงจรที่สามารถจ่ายได้จากการไฟฟ้า	จุดเริ่มต้นที่ดีที่สุดเมื่อได้รับข้อมูลจากการไฟฟ้า
ความยาวสายเคเบิล	สายไฟที่ยาวขึ้นจะเพิ่มค่าอิมพีแดนซ์และลดค่ากระแสลัดวงจร
ขนาดและวัสดุของสายไฟ	ทองแดงและอลูมิเนียมมีความต้านทานเชิงซ้อนที่แตกต่างกัน
ตำแหน่งที่เกิดฟอลต์	กระแสฟอลต์จะมีค่าสูงสุดใกล้แหล่งจ่ายและมีค่าต่ำลงที่ปลายสาย
ระบบสายดิน	ส่งผลต่อเส้นทางเดินของกระแสฟอลต์ลงดิน
พิกัดของอุปกรณ์ป้องกัน	ต้องสอดคล้องกับค่ากระแสฟอลต์ที่คำนวณได้
บริบทของมาตรฐาน/ข้อกำหนด	มาตรฐาน IEC, NEC หรือกฎระเบียบท้องถิ่นอาจกำหนดให้ใช้วิธีการเฉพาะเจาะจง

หากเป็นการติดตั้งในโรงงานอุตสาหกรรม ทางการแพทย์ ศูนย์ข้อมูล อาคารพาณิชย์ขนาดใหญ่ หรือระบบที่มีแหล่งจ่ายไฟหลายแหล่ง ให้ใช้ซอฟต์แวร์วิเคราะห์ระบบไฟฟ้าหรือปรึกษาวิศวกรไฟฟ้าที่มีคุณสมบัติเหมาะสม แทนการใช้การคำนวณด้วยมือแบบง่าย.

---

วิธีที่ 1: การคำนวณค่าอิมพีแดนซ์พื้นฐาน

แนวคิดที่เป็นสากลที่สุดคือการรวมค่าอิมพีแดนซ์ทั้งหมดระหว่างแหล่งจ่ายไฟและจุดที่เกิดฟอลต์.

Ztotal = Zsource + Ztransformer + Zcable + Zconnections

จากนั้นคำนวณดังนี้:

กระแสลัดวงจร (Isc) = แรงดันไฟฟ้า (V) ÷ อิมพีแดนซ์รวม (Ztotal)

ตัวอย่าง

สมมติระบบสามเฟสแบบง่าย:

• แรงดันไฟฟ้าระหว่างเฟส: 400 V
• ค่าอิมพีแดนซ์สมมูลของเฟสถึงจุดที่เกิดฟอลต์: 0.02 โอห์ม

การใช้สูตรสำหรับระบบสามเฟส:

Isc(3φ) = 400 ÷ (√3 × 0.02)

Isc(3φ) ≈ 11,547 A = 11.5 kA

กระแสลัดวงจรที่คาดการณ์ไว้มีค่าประมาณ 11.5 kA. เบรกเกอร์ MCB ขนาด 6 kA จะไม่เหมาะสมสำหรับจุดดังกล่าว และ MCB ขนาด 10 kA อาจไม่เพียงพอหากกระแสที่คำนวณได้เกิน 10 kA การเลือกอุปกรณ์ขั้นสุดท้ายจะต้องพิจารณาตามระบบ มาตรฐาน และการออกแบบการประสานงานทางไฟฟ้าที่ถูกต้องแม่นยำ.

---

วิธีที่ 2: กระแสลัดวงจรจากหม้อแปลงไฟฟ้า

เมื่อหม้อแปลงไฟฟ้าเป็นแหล่งจ่ายหลัก สามารถประมาณค่าได้อย่างรวดเร็วจากค่า kVA และค่าเปอร์เซ็นต์อิมพีแดนซ์ของหม้อแปลง.

สำหรับหม้อแปลงสามเฟส:

กระแสโหลดเต็มพิกัดของหม้อแปลง: IFL = (kVA × 1000) ÷ (√3 × VLL)

จากนั้น:

กระแสลัดวงจรของหม้อแปลง: Isc = IFL × (100 ÷ Z%)

ตัวอย่าง

สมมติให้:

• พิกัดหม้อแปลง: 500 kVA
• แรงดันไฟฟ้าด้านทุติยภูมิ: 400 V
• อิมพีแดนซ์ของหม้อแปลง: 5%

กระแสโหลดเต็มพิกัด:

IFL = (500 × 1000) ÷ (√3 × 400) ≈ 722 A

กระแสลัดวงจรที่คาดการณ์ ณ ขั้วหม้อแปลง:

Isc = 722 × (100 ÷ 5) ≈ 14,440 A = 14.4 kA

ณ ขั้วหม้อแปลง กระแสลัดวงจรจะมีค่าประมาณ 14.4 kA ก่อนที่จะรวมค่าอิมพีแดนซ์ของสายเคเบิล เมื่อถึงปลายสายเคเบิลที่ยาว กระแสลัดวงจรจะมีค่าต่ำลงเนื่องจากอิมพีแดนซ์ของสายเคเบิลทำให้ค่าอิมพีแดนซ์รวมของลูปเพิ่มขึ้น.

ข้อมูลอ้างอิงด่วนสำหรับกระแสลัดวงจรของหม้อแปลง

ตารางด้านล่างนี้เป็นเพียงข้อมูลอ้างอิงแบบย่อเท่านั้น โดยสมมติว่าเป็นหม้อแปลงสามเฟส 400V และไม่ได้รวมค่าอิมพีแดนซ์จากระบบไฟฟ้าต้นทาง อิมพีแดนซ์ของสายเคเบิล กระแสจากมอเตอร์ หรือค่าความคลาดเคลื่อน.

หม้อแปลงไฟฟ้า	อิมพีแดนซ์	กระแสไฟฟ้าเต็มพิกัด (Full-load current)	กระแสลัดวงจรที่จุดต่อสาย (Estimated terminal fault current)
100 kVA	4%	144 A	3.6 kA
250 kVA	4%	361 A	9.0 kA
500 kVA	5%	722 A	14.4 kA
1000 kVA	6%	1443 A	24.1 kA

นี่คือเหตุผลว่าทำไมเซอร์กิตเบรกเกอร์ (MCB) ขนาด 6 kA อาจยอมรับได้ในวงจรย่อยบางจุด แต่ไม่เหมาะสมหากติดตั้งใกล้กับหม้อแปลงขนาดใหญ่หรือตู้เมนจ่ายไฟ.

---

วิธีที่ 3: การคำนวณกระแสลัดวงจรของสายเคเบิล

อิมพีแดนซ์ของสายเคเบิลสามารถลดกระแสลัดวงจรลงได้อย่างมีนัยสำคัญ โดยเฉพาะในวงจรย่อยที่มีระยะทางไกล ซึ่งส่งผลต่อทั้งค่าพิกัดการตัดกระแสลัดวงจรของเบรกเกอร์และการทำงานของชุดทริปแม่เหล็ก.

สำหรับการประมาณค่าความต้านทานแบบกระแสตรง (DC) อย่างง่าย:

ความต้านทานของสายเคเบิล: R = ρ × (L ÷ A)

ที่ไหน:

• (R) = ความต้านทานของตัวนำ
• (ρ) = ค่าความต้านทานจำเพาะของตัวนำ
• (L) = ความยาวของตัวนำ
• (A) = พื้นที่หน้าตัดของตัวนำ

สำหรับการคำนวณกระแสลัดวงจรในระบบไฟฟ้ากระแสสลับ ค่ารีแอคแตนซ์ของสายเคเบิลและความต้านทานที่ปรับตามอุณหภูมิอาจมีความสำคัญด้วยเช่นกัน การคำนวณทางวิศวกรรมระดับมืออาชีพจะใช้ตารางค่าอิมพีแดนซ์ของสายเคเบิลแทนการใช้เพียงค่าความต้านทานอย่างง่าย.

สำหรับวงจรย่อยขนาดเล็ก ค่าความต้านทานมักเป็นปัจจัยหลัก ซึ่งการประมาณการโดยใช้ค่าความต้านทานแบบง่ายสามารถนำมาใช้ตรวจสอบเบื้องต้นได้ แต่สำหรับสายเคเบิลขนาดใหญ่ สายป้อนระยะไกล การเดินสายขนาน หรือการศึกษาทางวิศวกรรมที่เข้มงวดขึ้น ควรพิจารณาค่าอิมพีแดนซ์ของสายเคเบิลเป็นปริมาณเวกเตอร์:

อิมพีแดนซ์ของสายเคเบิล: Z = √(R² + X²)

โดยที่ (R) คือความต้านทาน และ (X) คือรีแอคแตนซ์ ในการคำนวณทางวิศวกรรมระดับมืออาชีพ ค่าอิมพีแดนซ์จากแหล่งจ่าย อิมพีแดนซ์ของหม้อแปลง อิมพีแดนซ์ของสายเคเบิล กระแสที่มอเตอร์จ่ายกลับ และอิมพีแดนซ์ของระบบสายดิน มักจะถูกจัดการในรูปแบบของจำนวนเชิงซ้อนแทนการบวกแบบสเกลาร์ทั่วไป.

เหตุใดการคำนวณสายเคเบิลจึงมีความสำคัญ

มีข้อควรพิจารณาที่แตกต่างกันสองประการ:

• กระแสลัดวงจรสูงสุด ใกล้แหล่งจ่าย: ใช้ตรวจสอบพิกัดการตัดกระแสลัดวงจร (Breaking Capacity) ของเบรกเกอร์ MCB.
• กระแสฟอลต์ต่ำสุด ที่ปลายสาย: ใช้ตรวจสอบว่าเบรกเกอร์สามารถทริปได้เร็วเพียงพอหรือไม่.

นี่คือจุดที่การคำนวณแบบง่ายบนออนไลน์ส่วนใหญ่มักจะผิดพลาด กระแสฟอลต์ที่สูงใกล้แหล่งจ่ายอาจเกินพิกัดการตัดกระแสของเบรกเกอร์ ในขณะที่กระแสฟอลต์ที่ต่ำบริเวณปลายสายอาจไม่สามารถทำให้กลไกแม่เหล็กของเบรกเกอร์ทริปได้อย่างรวดเร็ว.

สำหรับบริบทเรื่องการเลือกขนาดสายไฟและการตกของแรงดันไฟฟ้า โปรดดูที่ คู่มือการเลือกขนาดสายไฟตามมาตรฐาน IEC ของ VIOX.

ตัวอย่างการคำนวณกระแสลัดวงจรของสายเคเบิล

สมมติวงจรย่อยเฟสเดียวแบบง่ายที่มีความต้านทานเป็นปัจจัยหลัก:

• แรงดันไฟฟ้าระหว่างสายไลน์กับนิวทรัล: 230 โวลต์
• ค่าอิมพีแดนซ์รวมของแหล่งจ่ายและหม้อแปลง: 0.035 โอห์ม
• ค่าอิมพีแดนซ์ของสายเคเบิลจนถึงปลายโหลด: 0.45 โอห์ม

ค่าอิมพีแดนซ์ของลูปโดยประมาณ:

Zloop = 0.035 Ω + 0.45 Ω = 0.485 Ω

กระแสลัดวงจรโดยประมาณที่ปลายสายเคเบิล:

Isc = 230 ÷ 0.485 ≈ 474 A

ค่านี้อาจต่ำกว่ากระแสลัดวงจรที่แผงจ่ายไฟมาก กระแสลัดวงจรที่ปลายแผงสามารถนำไปใช้ตรวจสอบพิกัดการตัดกระแสลัดวงจร (Breaking Capacity) ในขณะที่กระแสลัดวงจรที่ปลายสายมีความสำคัญต่อการตรวจสอบเวลาในการตัดวงจร (Trip-time).

ตัวอย่างนี้ใช้การบวกแบบสเกลาร์เพื่อให้เข้าใจวิธีการได้ง่าย สำหรับตัวนำขนาดใหญ่หรือเอกสารโครงการที่เป็นทางการ ควรใช้ตารางค่าอิมพีแดนซ์หรือซอฟต์แวร์ที่แยกค่าความต้านทาน (Resistance) และค่ารีแอกแตนซ์ (Reactance) ออกจากกัน.

---

การคำนวณกระแสลัดวงจรที่คาดว่าจะเกิดขึ้น (Prospective Short Circuit Current)

กระแสลัดวงจรที่คาดว่าจะเกิดขึ้น หรือ PSCC คือกระแสลัดวงจรที่อาจไหลผ่านก่อนที่อุปกรณ์ป้องกันจะทำงาน คำว่า “คาดว่าจะเกิดขึ้น” (Prospective) หมายถึงค่าที่คำนวณจากแรงดันไฟฟ้าและอิมพีแดนซ์ของระบบ ไม่ใช่ค่าที่วัดได้จากการทำให้เกิดการลัดวงจรจริง.

PSCC ใช้สำหรับตรวจสอบ:

• พิกัดการตัดกระแสลัดวงจรของ MCB
• พิกัดการตัดกระแสของฟิวส์
• ค่า SCCR ของตู้ควบคุมไฟฟ้า
• การศึกษาพลังงานจากการอาร์กแฟลช (Arc-flash)
• การประสานการทำงานของอุปกรณ์ป้องกัน
• ความสามารถในการทนกระแสลัดวงจรของสายเคเบิล
• เวลาในการตัดกระแสลัดวงจร

ห้ามวัดค่า PSCC โดยการลัดวงจรตัวนำโดยตรง ให้ใช้วิธีการคำนวณ ข้อมูลจากการไฟฟ้า ซอฟต์แวร์ออกแบบ หรือเครื่องมือวัดที่เหมาะสมซึ่งออกแบบมาเพื่อวัดค่า Fault-loop หรือกระแสลัดวงจรที่คาดว่าจะเกิดขึ้น.

---

วิธีการคำนวณพิกัดกระแสลัดวงจร (kA) สำหรับเซอร์กิตเบรกเกอร์

พิกัดกระแสลัดวงจร (kA) ของเบรกเกอร์ต้องมีค่ามากกว่าหรือเท่ากับกระแสลัดวงจรที่คาดว่าจะเกิดขึ้น ณ จุดที่ติดตั้งเบรกเกอร์ โดยต้องเป็นไปตามมาตรฐานที่เกี่ยวข้องและข้อกำหนดของกฎหมายท้องถิ่น.

ค่ากระแสลัดวงจรที่คาดการณ์ไว้ (PSCC) ณ ตำแหน่งติดตั้ง MCB	แนวคิดเรื่องพิกัดการตัดกระแสลัดวงจรต่ำสุด (Minimum Breaking Capacity)
3.2 kA	อาจพิจารณาใช้อุปกรณ์ขนาด 4.5 kA หรือ 6 kA หากมีความเหมาะสมในด้านอื่น
5.8 kA	อุปกรณ์ขนาด 6 kA มีค่าใกล้เคียงกัน โปรดตรวจสอบมาตรฐาน ค่าความคลาดเคลื่อน และค่าเผื่อในการออกแบบ
7.5 kA	ใช้อุปกรณ์ที่มีพิกัดสูงกว่า 7.5 kA โดยทั่วไปคือ 10 kA หรือสูงกว่า
12 kA	10 kA ไม่เพียงพอ โปรดเลือกอุปกรณ์ป้องกันที่มีพิกัดสูงกว่า

ห้ามใช้ค่าเผื่อความปลอดภัยแบบสุ่ม เช่น 25% แทนการปฏิบัติตามประมวลกฎหมาย มาตรฐาน และการตรวจสอบทางวิศวกรรม พิกัดของอุปกรณ์ที่จำเป็นขึ้นอยู่กับการติดตั้ง กฎระเบียบที่เกี่ยวข้อง ข้อมูลจากผู้ผลิต การประสานงาน และการเปลี่ยนแปลงของระบบในอนาคต.

---

กระแสลัดวงจรสูงสุดเทียบกับต่ำสุด

การศึกษาเรื่องกระแสลัดวงจรที่มีประสิทธิภาพโดยปกติจะพิจารณาทั้งกระแสลัดวงจรสูงสุดและต่ำสุด.

ประเภทของการคำนวณ	ตำแหน่งที่มักจะเกิดขึ้น	ทำไมถึงสำคัญ
กระแสลัดวงจรสูงสุด	ใกล้หม้อแปลงไฟฟ้า, จุดรับบริการไฟฟ้า, ตู้เมนสวิตช์บอร์ด	ตรวจสอบพิกัดการตัดกระแสลัดวงจรของเบรกเกอร์, ค่า SCCR ของตู้สวิตช์บอร์ด, ความสามารถในการทนกระแสของบัสบาร์ และพลังงานจากอาร์ค
กระแสฟอลต์ต่ำสุด	ปลายสายเคเบิลยาว, ลูปที่มีค่าอิมพีแดนซ์สูง, วงจรย่อยที่อยู่ไกล	ตรวจสอบว่าการทริปด้วยแม่เหล็กของ MCB หรือเวลาในการตัดวงจรของอุปกรณ์ป้องกันนั้นรวดเร็วเพียงพอหรือไม่

สำหรับการเลือกใช้ MCB ความแตกต่างนี้มีความสำคัญมาก กระแสลัดวงจรสูงที่อยู่ใกล้แหล่งจ่ายอาจเกินพิกัดของอุปกรณ์ขนาด 6 kA ในขณะที่กระแสลัดวงจรต่ำที่ปลายสายเคเบิลยาวอาจไม่เพียงพอที่จะทำให้กลไกทริปด้วยแม่เหล็กของ MCB ชนิด Type C หรือ Type D ทำงานได้.

---

กระแส RMS แบบสมมาตร, กระแสสูงสุด (Peak Current) และความสามารถในการปิดวงจร (Making Capacity)

การคำนวณแบบลดทอนส่วนใหญ่จะได้ผลลัพธ์เป็น กระแสลัดวงจร RMS แบบสมมาตร. ซึ่งเป็นค่าที่นิยมนำไปเปรียบเทียบกับพิกัดการตัดกระแสลัดวงจรของเบรกเกอร์.

ในระบบไฟฟ้ากระแสสลับจริง รอบการเกิดฟอลต์ครั้งแรกอาจมีส่วนประกอบของกระแสตรง (DC offset) ซึ่งทำให้เกิด กระแสไฟฟ้าสูงสุดแบบไม่สมมาตร (asymmetrical peak current) ที่สูงขึ้น. สิ่งนี้ส่งผลต่อความเค้นทางกลและทางไฟฟ้าพลศาสตร์ที่กระทำต่อหน้าสัมผัส บัสบาร์ และกลไกของเบรกเกอร์.

สำหรับเซอร์กิตเบรกเกอร์ในงานอุตสาหกรรมตามมาตรฐาน IEC 60947-2 คุณอาจพบค่า Icm, ซึ่งคือพิกัดความสามารถในการทำกระแสลัดวงจร (rated short-circuit making capacity) สำหรับการเลือกใช้ MCB ทั่วไป ผู้ซื้อมักจะให้ความสำคัญกับค่าพิกัดการตัดกระแสลัดวงจร (kA) ที่ระบุไว้เป็นอันดับแรก แต่วิศวกรควรตระหนักว่าความสามารถในการทนต่อกระแสสูงสุดและกระแสขณะทำวงจรมีความสำคัญมากขึ้นในตู้สวิตช์บอร์ดและชุดประกอบขนาดใหญ่.

---

เวลาในการทริปของ MCB เทียบกับกระแสลัดวงจร

การคำนวณกระแสลัดวงจรยังส่งผลต่อเวลาในการทริปของเบรกเกอร์ด้วย.

MCB ประกอบด้วย:

• ช่วงการตัดวงจรด้วยความร้อนสำหรับสภาวะโหลดเกิน
• ช่วงการตัดวงจรด้วยแม่เหล็กสำหรับสภาวะไฟฟ้าลัดวงจร

ตัวอย่างเช่น เส้นกราฟประเภท B, C และ D มีเกณฑ์การตัดวงจรด้วยแม่เหล็กที่แตกต่างกัน เบรกเกอร์ประเภท C อาจต้องใช้กระแสลัดวงจรที่สูงกว่าในการตัดวงจรทันทีเมื่อเทียบกับเบรกเกอร์ประเภท B หากสายไฟมีความยาวมากและกระแสลัดวงจรที่ปลายสายต่ำเกินไป เบรกเกอร์อาจไม่ตัดวงจรภายในเวลาที่กำหนด.

นี่คือเหตุผลว่าทำไม “การคำนวณเวลาการตัดวงจรของ MCB” จึงไม่ได้ขึ้นอยู่กับตัวเบรกเกอร์เพียงอย่างเดียว แต่ยังขึ้นอยู่กับค่าอิมพีแดนซ์ของสายไฟ, อิมพีแดนซ์ของแหล่งจ่าย, เส้นกราฟการตัดวงจร, ระบบสายดิน และประเภทของความผิดพร่อง.

การตรวจสอบเส้นกราฟ B, C และ D

การเลือกเส้นกราฟของ MCB มีผลต่อการที่กระแสลัดวงจรที่คำนวณได้จะอยู่ในช่วงการตัดวงจรด้วยแม่เหล็กแบบทันทีหรือไม่.

เส้นกราฟของ MCB	ช่วงการตัดวงจรด้วยแม่เหล็กโดยทั่วไป	Practical implication (ความหมายในทางปฏิบัติ)
ประเภท บี	3 ถึง 5 เท่าของกระแสพิกัด	ตัดวงจรได้ง่ายกว่าที่กระแสลัดวงจรต่ำ มักใช้กับวงจรย่อยที่เป็นโหลดความต้านทานหรือโหลดแสงสว่าง
ประเภท C	5 ถึง 10 เท่าของกระแสพิกัด	รองรับกระแสกระชากในระดับปานกลาง ต้องใช้กระแสลัดวงจรที่สูงขึ้นสำหรับการตัดวงจรแบบทันที
ประเภท D	10 ถึง 20 เท่าของกระแสพิกัด	ใช้สำหรับโหลดที่มีกระแสกระชากสูง ต้องใช้กระแสลัดวงจรที่สูงกว่ามากสำหรับการตัดวงจรแบบทันที

ตัวอย่างเช่น MCB ชนิด C ขนาด 16A อาจต้องใช้กระแสประมาณ 80A ถึง 160A เพื่อเข้าสู่ช่วงการทำงานของแม่เหล็กแบบทันที หากกระแสลัดวงจรที่ปลายสายต่ำกว่าเกณฑ์ที่กำหนด การตัดวงจรอาจต้องอาศัยช่วงการทำงานของความร้อน ซึ่งอาจช้าเกินไปสำหรับความต้องการในการป้องกันที่กำหนดไว้.

ใช้กราฟการตัดวงจรของผู้ผลิตและกฎการเดินสายไฟที่เกี่ยวข้องเพื่อการตรวจสอบขั้นสุดท้าย.

---

กระแสลัดวงจร (Short Circuit Current) และค่าพิกัดกระแสลัดวงจร (SCCR)

การคำนวณกระแสลัดวงจรยังช่วยสนับสนุนการตรวจสอบค่า SCCR โดย SCCR คือค่าพิกัดกระแสลัดวงจรของอุปกรณ์หรือชุดตู้ควบคุม ในขณะที่ค่า Breaking Capacity ของเบรกเกอร์คือความสามารถของอุปกรณ์ป้องกันในการตัดกระแสลัดวงจร.

หากกระแสลัดวงจรที่เกิดขึ้นจริงสูงกว่าค่า SCCR ของตู้ควบคุม ตู้นั้นจะไม่เหมาะสมสำหรับจุดติดตั้งดังกล่าว แม้ว่า MCB ย่อยจะมีค่า Breaking Capacity สูงก็ตาม.

สำหรับความปลอดภัยในระดับตู้ควบคุม โปรดดูที่ VIOX คู่มือ SCCR.

---

ข้อมูลนำเข้าสำหรับเครื่องคำนวณกระแสลัดวงจร

หากคุณสร้างสเปรดชีตหรือเครื่องคำนวณออนไลน์สำหรับหัวข้อนี้ ควรระบุข้อมูลนำเข้าดังต่อไปนี้ แทนที่จะใช้เพียงค่าแรงดันไฟฟ้าและค่าความต้านทานเพียงค่าเดียว.

ข้อมูลนำเข้าของเครื่องคำนวณ	เหตุผลที่จำเป็นต้องใช้
ประเภทของระบบ	การเลือกสูตรสำหรับระบบไฟฟ้าเฟสเดียวหรือสามเฟส
Voltage	แรงดันไฟฟ้าระหว่างสายกับสาย หรือระหว่างสายกับนิวทรัล
ขนาดหม้อแปลงไฟฟ้า (kVA)	กำหนดกระแสไฟฟ้าเต็มพิกัด (Full-load current)
ค่าเปอร์เซ็นต์อิมพีแดนซ์ของหม้อแปลงไฟฟ้า	กำหนดค่ากระแสลัดวงจรที่ขั้วต่อหม้อแปลงไฟฟ้า
ค่ากระแสลัดวงจรที่สามารถจ่ายได้จากการไฟฟ้า	เพิ่มความแม่นยำในกรณีที่มีแหล่งจ่ายไฟมากกว่าหนึ่งแหล่ง
ขนาดและวัสดุของสายไฟ	กำหนดค่าอิมพีแดนซ์ของสายเคเบิล
ความยาวสายเคเบิล	กำหนดค่าแรงดันตกและการลดลงของกระแสลัดวงจร
ตำแหน่งที่เกิดฟอลต์	ตู้เมนไฟฟ้า ตู้ย่อย หรือปลายวงจรย่อย
กราฟและพิกัดกระแสของ MCB	จำเป็นสำหรับการตรวจสอบเวลาในการตัดวงจร
พิกัดการตัดกระแสลัดวงจรของ MCB	จำเป็นสำหรับการเปรียบเทียบพิกัด kA

โครงสร้างนี้สอดคล้องกับวิธีการที่วิศวกรใช้คำนวณกระแสลัดวงจรที่คาดว่าจะเกิดขึ้นจริงได้ดีกว่าเครื่องคำนวณแบบบรรทัดเดียวที่ใช้วิธีนำแรงดันไฟฟ้ามาหารด้วยค่าอิมพีแดนซ์ที่คาดเดาเอาเอง.

---

ข้อผิดพลาดทั่วไปในการคำนวณกระแสลัดวงจร

ข้อผิดพลาดที่ 1: การใช้สูตรคำนวณกระแสโหลด

กระแสโหลดและกระแสลัดวงจรไม่เหมือนกัน กระแสโหลดขึ้นอยู่กับความต้องการใช้กำลังไฟฟ้า ส่วนกระแสลัดวงจรขึ้นอยู่กับแรงดันไฟฟ้าและค่าอิมพีแดนซ์เป็นหลัก.

ข้อผิดพลาดที่ 2: การลืมคำนึงถึงค่าอิมพีแดนซ์ของสายเคเบิล

การละเลยค่าความต้านทานของสายไฟอาจทำให้การประเมินกระแสลัดวงจรที่ปลายสายสูงเกินจริง ซึ่งอาจบดบังปัญหาเรื่องเวลาในการตัดวงจรได้.

ข้อผิดพลาดที่ 3: การสับสนระหว่างแรงดันไฟฟ้าระหว่างเฟส (Line-to-Line) และแรงดันไฟฟ้าระหว่างเฟสกับนิวทรัล (Line-to-Neutral)

ใช้แรงดันไฟฟ้าให้ถูกต้องตามประเภทของการลัดวงจร สูตรสำหรับระบบสามเฟสและเฟสเดียวนั้นไม่เหมือนกัน.

ข้อผิดพลาดที่ 4: การใช้ค่า 0.707 อย่างไม่ถูกต้อง

หากคุณใช้ค่าแรงดันไฟฟ้า RMS และค่าความต้านทาน ผลลัพธ์ของกระแสลัดวงจรจะเป็นค่า RMS แบบสมมาตรอยู่แล้ว ห้ามนำไปคูณด้วย 0.707 ซ้ำอีก.

ข้อผิดพลาดที่ 5: การเข้าใจผิดว่าพิกัด kA ของ MCB คือค่า SCCR ของตู้ควบคุม

พิกัดการตัดกระแสลัดวงจรของเบรกเกอร์ไม่เหมือนกับค่า SCCR ของตู้ควบคุมหรือชุดประกอบอุปกรณ์.

ข้อผิดพลาดที่ 6: การละเลยกระแสลัดวงจรต่ำสุด

กระแสลัดวงจรสูงสุดใช้สำหรับตรวจสอบค่าพิกัดการตัดกระแสลัดวงจร (Breaking Capacity) ส่วนกระแสลัดวงจรต่ำสุดใช้สำหรับตรวจสอบว่าอุปกรณ์ป้องกันสามารถตัดวงจรได้เร็วเพียงพอที่จุดปลายสายหรือไม่.

ข้อผิดพลาดที่ 7: การใช้ตารางค่ากระแสลัดวงจรทั่วไปเป็นค่าในการออกแบบ

ค่าทั่วไปสามารถช่วยในการประเมินเบื้องต้นได้ แต่ไม่สามารถใช้แทนข้อมูลหม้อแปลง ข้อมูลจากการไฟฟ้า ค่าอิมพีแดนซ์ของสายเคเบิล และการคำนวณเฉพาะของโครงการได้ การเลือกใช้ MCB ขนาด 10 kA เพียงเพราะตารางระบุว่าเป็นอาคารพาณิชย์ขนาดเล็กนั้นไม่ถือว่าเหมาะสมโดยอัตโนมัติ“

---

รายการตรวจสอบสำหรับการคำนวณอย่างรวดเร็ว

สเต็ป	ตรวจสอบ
1	กำหนดตำแหน่งที่เกิดการลัดวงจร: แหล่งจ่าย, ตู้ไฟ, วงจรย่อย หรือปลายสายเคเบิล
2	ระบุประเภทของการลัดวงจร: สามเฟส, เฟสถึงเฟส, เฟสถึงนิวทรัล หรือเฟสถึงดิน
3	รวบรวมข้อมูลกระแสลัดวงจรจากแหล่งจ่ายหรือหม้อแปลง
4	คำนวณค่าอิมพีแดนซ์ของสายเคเบิลเพิ่มเข้าไปจนถึงจุดที่เกิดการลัดวงจร
5	คำนวณค่ากระแสลัดวงจรสูงสุด (PSCC) เพื่อกำหนดพิกัดการตัดกระแสลัดวงจร (Breaking Capacity)
6	คำนวณค่ากระแสลัดวงจรต่ำสุดเพื่อตรวจสอบเวลาในการตัดวงจรตามความจำเป็น
7	เปรียบเทียบพิกัดการทนกระแสลัดวงจร (kA rating) ของเบรกเกอร์กับค่า PSCC ที่คำนวณได้
8	ตรวจสอบกราฟการทริป (Trip curve) และเวลาในการตัดวงจร (Disconnection time)
9	จัดทำเอกสารระบุสมมติฐาน ข้อมูลสายไฟฟ้า และวันที่ทำการคำนวณ
10	ใช้ซอฟต์แวร์ระดับมืออาชีพหรือการตรวจสอบโดยวิศวกรสำหรับระบบที่มีความซับซ้อน

---

คำถามที่พบบ่อย

สูตรสำหรับคำนวณกระแสลัดวงจรคืออะไร?

สูตรพื้นฐานคือ (Isc = V ÷ Z) โดยที่ (V) คือแรงดันไฟฟ้าของระบบ และ (Z) คือค่าอิมพีแดนซ์รวมจนถึงจุดที่เกิดฟอลต์ สำหรับการลัดวงจรแบบสามเฟส ให้ใช้สูตร (Isc(3φ) = VLL ÷ (√3 × Zphase)).

คุณจะคำนวณกระแสลัดวงจรสำหรับเซอร์กิตเบรกเกอร์ได้อย่างไร?

คำนวณกระแสลัดวงจรที่คาดว่าจะเกิดขึ้น (Prospective short-circuit current) ณ ตำแหน่งที่ติดตั้งเบรกเกอร์ โดยใช้ค่าอิมพีแดนซ์ของแหล่งจ่าย หม้อแปลง และสายไฟ จากนั้นเลือกเบรกเกอร์ที่มีพิกัดการตัดกระแสลัดวงจร (Breaking capacity) เท่ากับหรือมากกว่ากระแสลัดวงจรนั้นตามมาตรฐานและข้อกำหนดที่เกี่ยวข้อง.

กระแสลัดวงจรที่คาดว่าจะเกิดขึ้น (Prospective short-circuit current) คืออะไร?

กระแสลัดวงจรที่คาดว่าจะเกิดขึ้น คือกระแสที่อาจไหลผ่านในระหว่างที่เกิดความผิดปกติก่อนที่อุปกรณ์ป้องกันจะทำงาน โดยขึ้นอยู่กับแรงดันไฟฟ้าที่มีอยู่และค่าอิมพีแดนซ์ของระบบ.

ความยาวของสายไฟส่งผลต่อกระแสลัดวงจรอย่างไร?

สายไฟที่ยาวขึ้นจะเพิ่มค่าอิมพีแดนซ์ ซึ่งจะช่วยลดกระแสลัดวงจรที่ปลายโหลด สิ่งนี้อาจช่วยในเรื่องพิกัดการตัดกระแส แต่ก็อาจก่อให้เกิดปัญหาเรื่องเวลาในการตัดวงจร (Tripping time) หากกระแสลัดวงจรต่ำเกินไป.

การคำนวณกระแสลัดวงจรของสายไฟคืออะไร?

การคำนวณกระแสลัดวงจรของสายไฟเป็นการประเมินว่าค่าอิมพีแดนซ์ของสายไฟส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงของกระแสลัดวงจร ณ จุดใดจุดหนึ่งในวงจรอย่างไร โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับสายไฟที่มีความยาวมาก เนื่องจากกระแสลัดวงจรที่ปลายสายอาจมีค่าต่ำกว่ากระแสลัดวงจรที่ตู้จ่ายไฟอย่างมาก.

ค่าพิกัดการตัดกระแสลัดวงจร (Breaking capacity) ของ MCB เหมือนกับค่าพิกัดกระแส (Amp rating) หรือไม่

ไม่เหมือนกัน ค่าพิกัดกระแสคือค่ากระแสโหลดที่ใช้งานต่อเนื่อง เช่น 16 A หรือ 32 A ส่วนค่าพิกัดการตัดกระแสลัดวงจรคือค่ากระแสลัดวงจรสูงสุดที่ MCB สามารถตัดวงจรได้อย่างปลอดภัย เช่น 6 kA หรือ 10 kA.

ฉันสามารถวัดกระแสลัดวงจรด้วยมัลติมิเตอร์ได้หรือไม่

ไม่ได้ ห้ามพยายามวัดกระแสลัดวงจรโดยการลัดวงจรโดยตรง ให้ใช้วิธีการคำนวณ ข้อมูลจากหน่วยงานไฟฟ้า เครื่องมือวัดค่าความต้านทานในวงจร (Loop impedance tester) หรือเครื่องมือวิเคราะห์ระบบไฟฟ้าแบบมืออาชีพ.

จะเกิดอะไรขึ้นหากกระแสลัดวงจรเกินค่าพิกัดการตัดกระแสของ MCB

MCB อาจไม่สามารถตัดกระแสลัดวงจรได้อย่างปลอดภัย ซึ่งอาจทำให้เกิดประกายไฟ ไฟไหม้ ตัวอุปกรณ์เสียหาย หรือเกิดการระเบิดได้.

กระแสฟอลต์ (Fault current) กับกระแสลัดวงจร (Short circuit current) แตกต่างกันอย่างไร

กระแสลัดวงจรเป็นประเภทหนึ่งของกระแสฟอลต์ที่เกิดจากการเชื่อมต่อที่มีความต้านทานต่ำโดยไม่ได้ตั้งใจระหว่างตัวนำ หรือระหว่างตัวนำกับสายดิน ส่วนกระแสฟอลต์เป็นคำที่กว้างกว่า ซึ่งอาจรวมถึงกระแสรั่วลงดิน (Earth faults) การลัดวงจรระหว่างเฟส (Line-to-line faults) การลัดวงจรระหว่างเฟสกับนิวทรัล (Line-to-neutral faults) และการลัดวงจรแบบสามเฟส (Three-phase faults).

ฉันสามารถคำนวณเวลาในการตัดวงจรของ MCB จากกระแสไฟฟ้าลัดวงจรได้หรือไม่?

คุณสามารถประเมินได้ว่ากระแสไฟฟ้าลัดวงจรถึงระดับการตัดวงจรด้วยแม่เหล็กหรือไม่ โดยการเปรียบเทียบกระแสที่คำนวณได้กับกราฟการตัดวงจรของ MCB สำหรับเวลาในการตัดวงจรที่แน่นอนนั้น จะต้องอ้างอิงจากกราฟเวลา-กระแสของผู้ผลิตและตรวจสอบให้สอดคล้องกับกฎการเดินสายไฟที่เกี่ยวข้อง.

มาตรฐานใดที่ใช้สำหรับการคำนวณกระแสไฟฟ้าลัดวงจร?

IEC 60909 เป็นมาตรฐานที่ใช้กันอย่างแพร่หลายสำหรับการคำนวณกระแสไฟฟ้าลัดวงจรในระบบที่อ้างอิงตามมาตรฐาน IEC ส่วนวิธีการของ IEEE มักใช้ในการศึกษาระบบไฟฟ้าในอเมริกาเหนือ สำหรับมาตรฐานผลิตภัณฑ์ MCB เช่น IEC 60898-1 และ IEC 60947-2 นั้น จะกำหนดการทดสอบและพิกัดของเบรกเกอร์ ไม่ใช่การคำนวณทั้งระบบด้วยตัวมันเอง.

---

สรุป

การคำนวณกระแสไฟฟ้าลัดวงจรเป็นพื้นฐานสำหรับการเลือกใช้ MCB อย่างปลอดภัย สูตรหลักนั้นเรียบง่าย คือ กระแสไฟฟ้าลัดวงจรเท่ากับแรงดันไฟฟ้าหารด้วยอิมพีแดนซ์รวม งานทางวิศวกรรมคือการหาค่าอิมพีแดนซ์ที่ถูกต้อง การเลือกตำแหน่งจุดเกิดฟอลต์ที่เหมาะสม และการเปรียบเทียบผลลัพธ์กับค่าความสามารถในการตัดกระแสลัดวงจร (kA) ของเบรกเกอร์.

เพื่อการป้องกันที่เชื่อถือได้ ให้คำนวณทั้งกระแสไฟฟ้าลัดวงจรสูงสุดที่คาดว่าจะเกิดขึ้นและกระแสไฟฟ้าลัดวงจรต่ำสุดในจุดที่จำเป็น กระแสไฟฟ้าลัดวงจรสูงสุดใช้ตรวจสอบว่าเบรกเกอร์สามารถตัดวงจรได้อย่างปลอดภัยหรือไม่ ส่วนกระแสไฟฟ้าลัดวงจรต่ำสุดใช้ตรวจสอบว่าเบรกเกอร์ตัดวงจรได้เร็วเพียงพอที่ปลายสายหรือไม่.

อย่าเลือก MCB โดยพิจารณาจากพิกัดกระแสเพียงอย่างเดียว แต่ต้องพิจารณาพิกัดกระแส พิกัดแรงดัน กราฟการตัดวงจร ความสามารถในการตัดกระแสลัดวงจร อิมพีแดนซ์ของสายไฟ และมาตรฐานการติดตั้งให้เป็นระบบป้องกันเดียวกัน.